قدرت واژگان، ابزار ترامپ برای پیروزی | پایگاه اطلاع رسانی دانشگاه و پژوهشگاه عالی دفاع ملی و تحقیقات راهبردی

شما اینجا هستید

قدرت واژگان، ابزار ترامپ برای پیروزی

 

اینکه سبک لفاظی رئیس‌جمهوری آمریکا در جریان تراژدی‌ها و تهدیدهای اخیر زیر ذره‌بین قرار گرفته است، مطلب جدیدی نیست. دونالد ترامپ از همان لحظۀ آغازین کمپین ریاست‌جمهوری در سال ۲۰۱۵ به شخصیت دردسرآفرین خویش بالیده است. استهزاء، تحریک خشونت، گام‌های سیاسی تحریک‌آمیز، زبان آتش‌افروز که از دید منتقدان هراس‌افکنانه می‌نماید، گاف نیستند. بلکه آن‌ها ابزارهایی با نیم‌نگاهی به هدف هستند؛ یعنی پیروزی.

«لیندا فلدمن» در مطلبی برای پایگاه کریستین ساینس مانیتور می‌نویسد: «سه‌شنبه (8 آبان 1397) بار دیگر شاهد چنین اقدامی بودیم؛ طرح یک دستور اجرایی علیه حق شهروندی بر پایۀ تولد. این هدف، همان‌طور که ترامپ به پایگاه آکسیوس گفت، برای خاتمه‌دادن به ارائۀ حق شهروندی به افراد متولد در خاک آمریکا، بدون توجه به حق شهروندی والدین آن‌ها است. این ایده فوراً با نارضایتی مواجه شد و استدلال بر سر متمم چهاردهم قانون اساسی که بر ارائۀ سخاوتمندانۀ حق شهروندی تأکید دارد، بالا گرفت.»

بسیاری از کارشناسان حقوقی، شانس موفقیت این ایده را در دادگاه ناچیز می‌پندارند اما زمان‌بندی اعلام آن بسیار گویاست؛ یک هفته مانده به انتخابات کنگره، ترامپ در حال احیای بحث داغ و تفرقه‌برانگیز مهاجرت است و امید دارد که حامیانش را برای مشارکت در رأی‌گیری فعال کند. برای اهداف ترامپ، این سبک آکنده از زبان‌بازی و لفاظی، هم در لحن و هم محتوا، اثرگذار است. یا دست‌کم می‌تواند این‌طور تفسیر شود. آخر اینکه او با همین سبک به ریاست جمهوری رسیده است.

بر خلاف ادعای اخیر ترامپ در مصاحبه با فاکس‌نیوز، مدت‌هاست که از او خواسته می‌شود - حتی از طرف اعضای خانواده‌اش - تا اندکی لحنش را تغییر دهد. در مارس ۲۰۱۶ (اسفند 1394)، در آستانۀ انتخابات درون حزبی فلوریدا، او شخصاً اذعان کرد که دختر و همسرش از او می‌خواهند عملکردی در «شأن یک رئیس‌جمهور» نشان دهد.

پیام دونالد ترامپ در زمان کاندیداتوری گاهاً این بود: «مرا انتخاب کنید و ببینید که من چه‌طور رئیس‌جمهوری می‌توانم باشم.» اما با ورود به کاخ سفید، او این وعده را فراموش کرد و ترجیح داد در حالت کارزار انتخاباتی باقی بماند. دیوید وینستون، از ناظران انتخاباتی جمهوری‌خواه معتقد است، ایدۀ ارائۀ رفتاری تحریک‌آمیز بخشی از دکترین شخصی او برای دوره‌ای بوده است، اما بحث موفقیت کورکننده است؛ هم در حوزۀ سیاسی و هم سایر حوزه‌ها. چون شما موفق هستید، تصور می‌کنید تمام آنچه شما انجام می‌دهید، صحیح هستند. این امر می‌تواند بر قابلیت تشخص فرد برای انتقاد از عملکردش سایه بیفکند.

برخی از حامیان ترامپ هم نظر مشابهی دارند. برخی از آنان امیدوارند که ترامپ با کاستن از شمار توئیت‌هایش رفتاری درخور رئیس‌جمهوری آمریکا نشان دهد. کارشناسان حوزۀ سخنان ریاست‌جمهوری معتقدند این استدلال که رئیس‌جمهوری آمریکا تنها قصد سرگرم ساختن مخاطبانش را دارد، جای تأمل است. مارتین مدهرست،‌ پروفسور ارتباطات و علوم سیاسی در دانشگاه بیلر تگزاس می‌گوید: «شاید این بهانۀ چندان خوبی نباشد، اما در برخی از نمونه‌های اخیر، شاید صحیح باشد. این مرد چیزی جز شومن نیست. با این حال سخت است میان تمام رفتارهای روزانۀ او شامل تحقیر و تهدید و استهزاء، تمایز قائل شد.»

با این حال مسائل مرتبط با لفاظی ریاست‌جمهوری خصوصاً در زمان تشدید قطبیت سیاسی، روندی که پس از انتخاب ترامپ شاهد بودیم، اهمیت دارد. جورج ادواردز، کارشناس علوم سیاسی در دانشگاه تگزاس اِی.اَند.اِم (Texas A&M University) می‌گوید: «زمانی‌که شما تهدیدها را شعله‌ور می‌کنید، در واقع کمک چندانی به اتحاد آمریکایی‌ها نمی‌کنید. می‌توانید چند کلمه‌ای دربارۀ لزوم اتحاد صحبت کنید اما وقتی کل سخنرانی‌های شما چنین محتوایی ندارد، تفرقه اجتماعی را تشدید می‌کند.»

جمهوری‌خواهان این‌گونه استدلال می‌کنند که دموکرات‌ها هم در تحریک این گفتمان چندان بی‌تقصیر نیستند. از نگاه منتقدان، استدلال «دو طرف» شکلی خطرناک از تعادل غلط است. ادواردز می‌گوید: «لفاظی ترامپ، لفاظی ترس است. او بر تهدیدات علیه امنیت افراد تأکید دارد، مدعی است جرائم رو به افزایش است، تروریست‌های اسلام‌گرا تهدیدی وخیم هستند و همین فرایند را دربارۀ وضعیت اقتصادی، تجارت خارجی، گرم شدن جهانی، مهاجرت، مقررات و قانون بهداشت و درمان دنبال می‌کند. تمامی این‌ها می‌توانند زندگی شما را ویران کنند.»

منبع تحلیل: ایسنا

قدرت واژگان، ابزار ترامپ برای پیروزی

49